Latosie Świynta Wielkanocne spyndziōłach na Nikiszowcu. Ôd rōwnego poranka szło poczuć ôsobliwō atmosfera — spokojno, ale połno ôczekowanio. Familoki tworziły zadek, kery fest pasował do rytmu świyntnego dnia. Postanowiōłach uwiecznić tyn niyôbyczajny dziyń mojim starym Flexaretym na postrzedni format.
Przed wchodym do kościoła św. Anny zbiyrały sie grupy miyszkancōw, co dumnie pokazowali swoje tradycyjne stroje. Frele w farbnych zôpaskach, z kōnsztownie wiōnzanymi chustami, chopcy w ciymnych, szykownych byklajdōngach z charakterystycznymi nakryciami gowy — kożdy detajl ôzprawioł swojō historyjŏ. W ich gestach i wejzdrzyniach szło ôbŏczyć przwiōzanie do placu, do familijnych zwyczajōw, do ślōnskij tożsamości.
Fotografujōnc, prōbowałach uchycić tyż emocyje: hyra, spokoj, wzruszynie, radość. W czasie msze chopske byklajdōngi stŏwały sie tajlōm czegoś wiynkszego — żywyj tradycyje, co niy je rekonstrukcjōm, ale dziynnym życiym miyszkancōw Nikiszowca.
Tyn fotoreportaż bōł dlo mie niy ino dokumentacyjōm świyntnego dnia, ale tyż trefym z ludźmi, kierzy pielyngnujō swoje korzynie z niyôbyczajnōm naturalnościōm. Wielkanoc na Nikiszowcu ôkazała sie świyntym niy ino religijnym, ale tyż kulturowym i fest wleciała w rezōnans z mojimi analogowymi przijzwyczajyniami.
Flexaret — aparat, Foma 100 — film.
