„Nieboczowy. Krajobraz ustępujący”

Stare Nieboczowy to unikalny punkt na mapie Śląska – miejsce, które musiało fizycznie zniknąć w imię wyższego celu i bezpieczeństwa regionu. Cała wieś została wysiedlona, wyburzona i rozebrana pod budowę wielkiego polderu przeciwpowodziowego. Choć jej mieszkańcy nie pozwolili rozbić swojej wspólnoty i we współpracy z samorządami odtworzyli całą osadę kilka kilometrów dalej, ich dotychczasowy, wielopokoleniowy świat musiał zostać bezpowrotnie porzucony.

Prezentowany cykl fotograficzny rejestruje przejmujący moment zawieszenia między przeszłością a przyszłością. To czas, w którym ludzkie życie już odeszło, a przestrzeń została oddana we władanie ciężkim maszynom, surowej ziemi i powracającej naturze. Fotografie dokumentują proces bezwzględnego wymazywania ludzkiej obecności z krajobrazu, w którym dawne ślady codzienności powoli stają się ruiną, a natura błyskawicznie i bezlitośnie porasta to, co człowiek zmuszony był zostawić.

W moim projekcie motyw „Śląsk nie/zmienny” zyskuje głęboki, wielowymiarowy charakter. Zmienność to brutalna, mechaniczna destrukcja materialnego świata, całkowite przekształcenie ziemi i architektoniczna kruchość ludzkich siedlisk, które zrównano z ziemią. Niezmienna okazuje się jednak ludzka tożsamość, która przetrwała tę przymusową migrację, odwieczna potęga żywiołu, przed którym musimy się chronić, oraz pamięć o starej ojcowiźnie, która na tych kadrach została ocalona przed ostatecznym zapomnieniem i zalaniem.