[ŚL]
Znŏsz to uczucie, kej nocny szpacyr kludzi cie bez prōzne cesty i podziymne przejściŏ, a noc dychŏ społym z tobōm? Neony migocōm w rytm twojich myśli, echo twojich krokōw miyszŏ sie z gynstõm ciszōm, a kajś furt w lufcie słychać klang banki na glajzach. Gŏdka płynie poleku, a jednak w postrzŏdku wszyjsko dzieje sie narŏz. Nocny szpacyr przeradzo sie w ôzprŏwka – połnõ ymocyji i miastowego klimatu – gŏdka stŏwŏ sie rajzōm rajn w serce. Neonowe refleksy rozmywajom sie we twojich ślypiach, betōn wōniŏ dyszczym, a miasto zdŏwŏ sie fungować w inkszym wymiarze. I narŏz, kajś miyndzy jednym zdaniym, a drugim, uświadamiosz sie iże chociŏż twoje sztopy durch tykajōm zoli…to ôd dŏwnŏ furgosz nad niōm.
Nocno gŏdka ze sobōm, ze Bogiym, ze miłościōm, ze kamratym – znŏsz to dyć.
[PL]
Znasz to uczucie, gdy nocny spacer prowadzi cię przez puste ulice i podziemne przejścia, a noc oddycha razem z tobą? Jarzeniówki migoczą w rytm twoich myśli, echo twoich kroków miesza się z gęstą ciszą, a gdzieś w tle słychać dźwięk jadącego tramwaju na torach. Rozmowa płynie powoli, a jednak w środku wszystko dzieje się naraz. Nocny spacer przeradza się w opowieść – pełną emocji i miejskiego klimatu – rozmowa staje się podróżą w głąb serca. Neonowe refleksy rozmywają się w twoich oczach, beton pachnie deszczem, a miasto zdaje się istnieć w innym wymiarze. I nagle, gdzieś między jednym zdaniem a drugim, uświadamiasz sobie, że chociaż twoje stopy wciąż dotykają ziemi… to od dawna unosisz się nad nią.
Nocna rozmowa z sobą, z Bogiem, z miłością, z przyjacielem – znasz to przecież.
